TERRA DO ALEN

a acròpole de monterrei

2012-01-06T01:11:00.004+01:00

Señoreando a chaira de monterrei, impoñente na súa grandiosidade, atópase o conxunto monumental de monterrei, composto polo castelo, a igrexa, o hospital de peregrinos( xa que a vía da prata pasa por estas terras de camiño a santiago) e unha cativa aldea. Nesta acrópole medieval foi donde se imprimiu o primeiro libro escrito en galego, o misal de monterrei. Decir que ainda que a acrópole quede o carón de verín, non pertence a este concello si non o de monterrei, juer cantas veces repito a palabra jajaja. pódese subir arriba de todo no coche pero vale a pena subir andando para ir vendo como se abre ante a nosa vista a gran depresión chea de viñedos cos que se fai o viño de, si de monterrei, ese mismo neno, e o fondo as terras de portugal. cando estedes arriba fixadevos que os canóns apuntan o pais veciño.

os muiños de riamonte

2011-11-15T22:13:00.003+01:00

No concello de ames, no val da mahia, atòpanse os muiños de riamonte, no rio do mesmo nome. estes dez muiños en ruinas menos un par deles restaurados, van subindo pouco a pouco por un val cuberto de vexetación autóctona. e como unha porta a outro tempo, tempo de muiñadas nocturnas e de festa rachada mentras se esperaba o turno para moer. arriba de todo do rio, os veciños fixeron un pozo enorme para asi ter auga e poder moer todo o ano. ainda que agora poda parecer sorprendente polos malos accesos que teñen os muiños a maioria das veces no fondo de vales polos que baixa encaixado o rio, non fai moito tempo os xovenes do rural, ian de noite de ruada, vistando os muiños para ligar cas mozas que ian a levar os sacos de grano para moer. poderiase decir que os nosos muiños eran os pubs e discotecas dun pasado non tan lonxano!!!

o castelo de pambre

2011-11-15T21:55:00.004+01:00

Por fin, despois de varias visitas exteriores o castelo de pambre, puden coñecer o seu interior. chama a atención as casas que ten dentro do recinto, coma se fose una aldea dentro dun castelo. O castelo está en ruinas ainda que as torres seguen señoreando estas terras da sempre sorprendente comarca da ulloa. outra cousa chamativa é que o castelo está cheo de carteis avisando do perigo polo can que vixila estas nobles ruinas, e a verdade é que calqueira que fose cando o castelo estaba pechado a xente, sorprenderiase de ver sair por unha mini fiestra a grande cabeza dun can ladrando sen parar. e mais os "listos" que saltaron o muro para entrar e recibiron algún mordisco deste can tan defensor do castelo como na epoca medieval os defensores do recinto contra os ataques dos irmandiños(contase que foi a unica fortaleza de galicia que os irmandiños non puideron tomar).

costa de imende

2011-10-14T23:52:00.005+02:00

Pasando a pedra da sal, a última zona habitada da carballesa praia de baldaio, atópase un tramo de costa totalmente salvaxe, tanto que nin estrada asfaltada ten, hai que ir pegados a costa por unha pista de terra e deixarse sorprender por esta por sorte, cuasi virxe paisaxe, reino dos surfeiros e dos pacientes pescadores de cana nas rocas. os cantís non son moi altos, pero despois as últimas montañas das terras de carballo chegan literalmente o bravo atlántico, formando uns miradores dignos do paraiso. deixo que as fotos falen por si solas, aqui o dito de vale mais unha(ou varias) imaxes que mil palabras, venlle o pelo!!!!

santuario das ermidas

2011-10-14T23:28:00.004+02:00

Literalmente perdido entre ladeiras escarpadas, tapizadas por viñedos dos que sae o bo viño de valdeorras e tamen o da ribeira sacra, discurre o descoñecido río bibei, neste caso polo ourensán concello do bolo. nunha destas ladeiras habia fai moitos anos unha cativa capela, dedicada a virxe. un dia o bispo de astorga(estas terras de fronteira con castela pertencen a diocesis de astorga), tivo unha enfermidade moi grave e decidiu como sempre.........rezarlle a virxe desta capela, e como por arte de maxia, sanou. como agradecemento decidiu construir este maravilloso conxunto arquitectónico que pende literalmente da ladeira, composto pola igrexa, unha escola para estudar os curas e un sorpendente via crucis no que todos os pasos contan con estatuas talladas. este sitio talmente parece unha loita para ver quen consegue algo mais sorpendente, ou a natureza que aqui mostrase en estado de gracia, ou o bispo que tamén parecía mostrarse..... se vades algun día non perder de bañarse nas limpas e cristalinas augas do tan descoñecido como fermoso río bibei. aqui non hai bar...... non vive ninguén. foi a respota directa, concisa, chea de razón e explicativa que nos deu un señor cando andabamos a buscar un pola aldea.

os horreos de imo

2011-10-14T23:16:00.003+02:00

En terras de dodro, donde o ulla empezase a converter na ría de arousa, atopámonos ca curiosa aldea de imo, unha amalgama de casas separadas por estreitas ruas nas que moitas están cubertas por tellados de viñas,e donde se vades no verán con estirar un pouco a man poderedes coller algún racimo para resfrescarse do verán destas terras que tan ben supo promocionar rosalía de castro nas suas poesias. Se subimos dende a estrada que vai para boiro, e atravesmos todo o caseríó, enriba de todo abrese unha inmensa praza que antiguamente era a eira comunal, e os seus pes, aparece este conxunto de horreos de pedra, cas paredes de madeira. toda unha grata sorpresa nestas terras prelitorais da provincia de coruña. chove miudiño miudiño chove, pola banda de laiño pola banda de lestrove!!!!!

a ponte do demo

2011-10-14T23:07:00.002+02:00

Na terra de deza, no concello de silleda, atópase a ponte do demo. unha fermosa ponte de granito que salva o rió que lle da nome a estas terras centrais da galicia, o deza. o lugar é máxico, o río transcurre por fermosas paisaxes, e para salvalo, os monxes do mosteiro de carboeiro construiron esta ponte. leva o nome de ponte do demo pois conta a lenda que os monxes como non daban rematado a ponte pidironlle axuda o mismísimo demo e este a cambio, levariase algunhas animas consigo. os monxes que tontos non eran, fixeron unha especie de rito polo que protexeron as animas, e así o demo non puido levalas consigo o rematar de construir esta ponte.

san pedro de rocas

2011-10-01T18:40:00.004+02:00

No concello de esgos, englobado na riboira sacrata ourensán, atopase, perdido literalmente entre peñascos, co antigo eremitorio de san pedro de rocas. A igrexa e troglodita, das que estan literalmente excavadas no terreno. O interior e húmido e sobrecolledor, entre a pouca luz que ten e o chan que está todo cheo de tumbas antropomorfas. no exterior, o que mais chama a atención e a espadaña, que está exenta, enriba dunha grande rocha granítica, como querendo facerlle de peineta a esa inmensa mole petrea. o apelido venlle o pelo........de rocas, san pedro de

o via crucis de beade

2011-09-01T23:03:00.005+02:00

No concello ourensán de beade, como se fose unha illa petrea, rodeada de mares de viñedos, atópase o conxunto arquitectònico formando pola igrexa de santa maria de beade, o via crucis e a capela de san roque. o lugar e curioso, denota certo poder petreo e a vez etílico, stone e grapes, como definiu unha escritora inglesa a principios de século a nosta terra cando fixo unha viaxe por ela, stone e grapes(uvas e granito). a sombra do teito voladizo da capela, sentandos nun banco, habia tres vellos moi marchosos, tapándose dos raios de sol do mediodia ourensán, toda unha metáfora destas despoboadas terras do interior nas que a penas quedan cativos, ainda que estes tres parecianno polo ben que o pasaban, non sei se por natureza propia de seu ou polo bo viño do ribeiro..........

o canón do eume

2011-09-01T22:25:00.005+02:00

O río eume no seu devagar ata confluir co oceano atlántico en terras de pontedeume, pasa polas terras alta do concello corúñés da capela, e antes de chegar as fragas do eume, atopa unha enorme masa rochosa que lle impide o paso, e entón o eume que é moi traballador e bota de menos o mar, loita contra este obstáculo que atopa no camiño, creando este espectácular canón, ainda que para unha duendecilla que tamén estaba alí, este non é canón, dixo ironizando co coñecemento de causa que lle da coñecer o do colorado ala en ianquilandia.... o que me fixo pensar que si este da vella gallaecia e espectácular......como virá sendo o outro, jajaja. en contraposición co traballo da natureza o ser humano aproveitou as paredes rochosas para meterlle un embalse o río, e digo eu falando en prata, por qué non meteria o embalse no......

a fabrica da luz de noia

2011-08-22T12:16:00.006+02:00

Nun remoto lugar do próximo e accesible concello coruñés de noia, donde o río tambre xa casi se converte na ria de muros e noia, atopase o impresionante edifìcio da fábrica da luz, que como o seu nome indica, tiña e segue a ter esa función. o edifiício è de estilo modernista neo románico, de principios do século vinte, obra do arquitecto porriñés antonio palacios. o sitio é moi idílico e diferente,( pois ademais da central eléctrica ten un hotel con encanto, e unha area de lecer), abaixo de todo dun enorme cañón que non chegamos a ver, pois as suas ladeiras estan totalmente cubertas de eucaliptus; semella por veces o canón do miño, o lugar non chega a ser bonito, quedase nese intento, pois despois de todo trátase de unha central hidroeléctrica, pero ten certo encanto cautivador, polo diferente e único do lugar. rio arriba hai unha ponte colgante de ferro, e unha ruta de sendeirismo que sube paralela o río, cun tramo literalmente rochoso, polo que puxeron unhas pasarelas de madeira, ata andentrarse na tan descoñecida devesa de nimo, outro enclave máxico destas terras de noia. para chegar ata aquí hai duas opcións, unha e dende un cruce que parte da estrada de santiago a noia, e que transcurre por paisaxes totalmente desanxeladas, con vistas maravillosas da rìa de muros e os monte da serra de outes, e que despois de interminabeis curvas que meten un pouco de respeto deíxanos o caron da entrada, e a outra é dende ponte nafonso, non é tan bonita pero si mais cómoda e menos angustiosa, ainda que tamén lle chega de carallo... o dito, nun remoto lugar do próximo e accesible concello de noia.

as letrinas do pazo de guimarei

2011-08-22T11:53:00.009+02:00

As aforas do concello pontevedrés da estrada, nunha chaira bastante a monte, en contraposición cas traballadas terras ca rodean, atopamámonos cas impoñentes ruinas da torre e pazo de guimarei. un solido edificio construido con boa canteiría de granito. o edificio consta de unha ala corrida totalmente lisa, e o seu carón enriba duns penedos, a torre. vese que primeiro construiuse a torre de defensa para señorear estas terras de tabeirós e nunha epoca posterior, cando xa a torre non cumpria o seu cometido defensivo, construiron o pazo, que se pode visitar por dentro, e ainda que esta nun estado deporable, ainda conserva moito de seu encanto. se vos deixades caer pola cociña, cunha enorme lareira, seguramente o que mais vos chamarà a atención, e que na mesma cociña tiñan duas letrinas!!!.........imaxinade por un momento, co noso pensamento moderno, ter un wc dentro da cociña da nosa casa, entre a lavadora e a neveira..........jajaja. a última foto son as letrinas da cociña.

detalles curiosos

2011-08-05T02:01:00.007+02:00

E agora, dous detalles curiosos e simpáticos dos tantos que nos atopámos cando nos perdemos por calquer lugar desta terra do alén. un deles foi no concello pontevedrés de moaña, pero na zona da serra de domaio. alí nunha estrada que vai subindo dende a costa ata a montaña, hai un enorme poste de madeira dos de suxeitar os cables da eletricìdade de toda la life neno, como dicen en la coru, bastante rústico por certo pois ainda se lle ven os pequenos saintes das ramas, e clavado nel un cartel de color vermello, no que pon: peligro, no subir. O ver esto, o primeiro que se che ven a cabeza, ou a mín polo menos é o seguinte, mimaaaaa é un poste do cableado eléctrico, si lle puxeron este cartel de aviso, e porque a xente daríaselle por trepar polo poste arriba jajaja........... sin comentarios. e o outro foi no coruñés concello de coristanco, no bar que hai na estrada que baixa para o refuxio de verdes, estábamos tomandolle algo alí na terraza antes de baixar a visitar o lugar e de repente, foise a vista para un enorme carballo, e no seu tronco a modo de serpe negra, habia unha tuberia de prastico rematada nunha villa, que literalmente estaba incrustada na cortiza da árbore, claro o pensamento lóxico en outro sitio de españa seria: que carallo fai ali unha villa, pero como estamos en galicia, o pensamento é, funcionara? e como a curiosidade e moita, alá fomos a perguntarlle a unha señora que estaba a facer lume para asar unhas sardiñas a principios de xuño como querendo anticiparse o san xoan, e siiii, a villa funcionaba, pero como o galego non se fia do que lle dín, foi comprobar se era certo, mentras a señora das sardiñas e mais a sua filla a dona do bar rianse orgullosas por ter un carballo con villa..... e si, abrinno e funcionaba!!!!! botaba auga, pena que non botase viño para acompañar esas sardiñas jajaja

as pozas de melon

2011-08-05T01:37:00.005+02:00

No montesío concello de melón, xa donde a provincia de ourense linda ca de pontevedra, nestas terras de montaña da dorsal galaica, podemos visitar as fermosas pozas de melón, unhas inmensas piscinas rústicas, feitas polo río cerves que no seu veloz baixar dende os últimos derrames montañosos das serras do suido e o faro de avión, hacia a comarca do ribeiro, buscando o rio miño, foi formando e segue a formar, estas pozas naturais, que están moi guapass. bañarse nelas nun dia soleado, despois de ir subindo paseniñamente paralelos o río, é toda unha grande recompensa para os sentidos. cada poza, e hai bastantesss, e diferente, unhas mais grandes, outras mais cativas, unhas mais abertas, sen apenas vexetacion arborea o seu carón, e outras mais fechadas e sombrias. hai que ir subindo apuradamente, e fixandose que pozas quedan libres, pois nestas terras do interior ourensán, donde o mar píllanos un pouco a desmán...... tanche moi solicitados estes jacuzzis naturais jajaja.

2011-07-29T10:55:00.003+02:00

que chulo é, xa o mencionei noutra entrada do blog que falaba del, e un horreo pijo!!!! mais monumental que etnográfico, ainda que non sexa o mais longo desta terra, pois perto del, no mismo concello atópase o de lira que e un pouco mais longo, a min gustame este, cas suas pedras ben talladas, co pombal o seu carón, si que vivía ven o cura de carnota, voas colleitas de millo e pombas no pombal, que nesa época eran auténticas delicatessen. ahí segues como vagón petreo destas terras, horreo pijo de carnota. como curiosiade decir que a palabra carnota deriva de carn un vocablo celta que significa pedra, é se houbese que definir en duas palabras a este concello, serian pedra e mar.

o monte louro

2011-07-29T10:39:00.003+02:00

O monte louro, no concello coruñés de muros, é un facho, así chamabánlle antiguamente os montes o carón do mar, pois neles prendianse antorchas a modo de primitivos faros para guiar os barcos a bo porto, nunca mellor dito. Este é un monte mítico, é porta e vixia da entrada da ría de muros e noia. din que é un monte que fala, xa que avisa cando vai cambiar o tempo polas nubes que se quedan xunto del. se vades pola estrada que de muros sae hacia carnota, tedes que desviarvos hacia ancoradoiro, e alí os pes do louro atópase a lagoa de xalfas, un refuxio para centos de aves, tamén vemos unha gran duna, que separa a lagoa do mar, como semellando non deixar que as augas da lagoa toquen as do mar ou viceversa, e o fondo, vixiando esta preciosa paisaxe bastante salvaxe por sorte, para estes tempos de "urbanización pegada al mar", o monte facho louro, semellando unha illa que quere pero non pode logralo.

a fervenza do ezaro

2011-07-29T10:22:00.004+02:00

No cativo pedazo de terra que o concello coruñés de dumbría acaricia o mar, atópase a fantasmagórica fervenza do ezaro, a única fervenza que desemboca literalmente no mar. a paisaxe e desanxelada, polo pobre da vexetación xa que mires a onde mires ves enormes rochas, ca mole granítica da serra do pindo sendo a protagonista desta paisaxe,pero ten unha beleza que sobrecolle os sentidos. o río xallas que é o que forma esta fervenza, o atoparse cas duras rochas graníticas, non consigue erosionalas, e por eso ten que pegar un chimpo para chegar o oceano atlántico e así, como quen non quere a cousa, crea esta fermosa fervenza. o curioso e mosqueante é que si agora nos chama a atención, imaxinémonos como sería fai uns anos, antes de que os embalses que pobran o xallas impediran que o rìo chegase con todo o seu caudal a este pedaciño de costa no que dumbria asómase o bravo atlántico.

pena corneira

2011-07-28T14:37:00.004+02:00

A pena corneira e un inmenso espazo declarado como monumento natural que comparten os concellos ourensáns de leiro, carballeda de avia e avión. Está composto de grandes rochas graníticas e carballos. se queremos ver como era a nosa terra antiguamente este é o lugar axeitado. Grandes rochas graníticas cubertas de musgo, e rodeadas de carballos. a sensación que temos o estar alí e extraña, pois as rochas parece que teñen vida propia como as àrbores e os fentos que comparten con elas este fabuloso espazo. Parece tálmente que estamos dentro dun capítulo da novela do bosque animado. O lugar recibe o nome da pena corneira por unha inmensa pedra con forma de corno, ou de menhir, ou de falo pétreo que sobresae na zona mais alta desta serra. no 1929, un investigador alemán atopou nesta zona unha misteriosa pedra cunha inscripción na que se decía como elaborar o augardente. Realidade ou lenda? a saber......

taberna o papuxa

2011-07-28T14:09:00.003+02:00

Se vos deixades caer pola medieval vila de ribadavia, non vos perdades de entrar no papuxa, unha taberna das de toda a vida, para tomarlle unhas cuncas do bo viño do ribeiro, o de verdade,(non a auga con polvos que che dan por ahí.....) o de toda a vida que se cultiva nestas terras do ribeiro do avia. Cando vaiades non esperedes que vos sirvan, unha das peculiaridades desta taberna é que para beber solamentes che dan as cuncas, o viño tes que ir a collelo ti a bodega, abrir o pipo do barril e servirte, sen que ninguén che esté controlando o que botas, asi que aquí entra a boa fé da persona para despois decir as cuncas que consumiu. o entrar no papuxa chama a atención a taberna vella, de andar por casa,un lugar que che deixa sorprendido, pero cando imaxinas que nada mais poderá soprenderte........ volve a sopresa cando entras a bodega a coller o viño e a sopresa ainda e maior. Se vades con bo tempo, ainda ten outra parte mais, un patio interior cuberto por un grande emparrado, donde xa semellas estar no paraiso de baco por efecto do lugar ou quizas polo bo viño desta fascinante terra. non esperedes atopar nada de diseño alí todo e vello, de andar por casa, pero cun equilibrio perfecto para darlle un gran encanto doutro tempo a esta fascinante recuncho. Un aviso, pechade ben o pipo que senón o viño dos bocois segue a caer no chan, como querendo regar as lousas de pedra. non subo moitas fotos pois de noite, nun sitio no que as bombillas siguen sendo das de toda la life,e o efecto do viño............pero a este sitio pasalle como o fogar do santiso, ningunha foto da plasmado o encanto do lugar.

a fraga de catasos

2011-07-24T15:16:00.005+02:00

No concello pontevedrés de lalin, as aforas do casco úrbano, pola estrada de ourense, atópase a fermosa fraga de catasós, declarada monumento natural pola sua grandiosidade. está composta de carballos e castiñeiros, estes son os mais altos de galicia, chegando alguns a sobrepasar os 30 metros de altura. impresiona ver os seus troncos varudos erguerse dende o chan como querendo alcanzar o ceo, en contraposiciòn a maioria de castiñeiros que vemos na nosa terra, que de sufrir tantos desmoches(corte das ramas mais grandes) en vez de crecer o alto, crecian o ancho. poderíase decir que os nosos castiñeiros sufriron unha castracción en toda regra....jajaja

a serra do forgoselo

2011-07-12T01:37:00.006+02:00

Sinto especial predilección polas serras desta terra nas que a dia de hoxe, podense ver grandes manadas de cabalos e vacas salvaxes vivindo en plena liberdade. Son todas moi similares, e a vez únicas. Paisaxes minimalistas compostos do ceo, os verdes prados, algúnha que outra árbore e os cabalos e as vacas, e bueno dende fai pouco, tamén os grandes muiños eólicos, e de banda sonora o silencio, un silencio pesado con voz propia,a voz dos teus pensamentos que se disparan en lugares coma estes. a última serra que visitei foi a do forgoselo, no concello coruñés da capela. chama moito a atención cando, xustamente despois de pasar o paso antigando na estrada, a paisaxe pasa de ser domesticada polo ser humano, a converterse en capricho dos habitantes da serra, cabalos garañóns e vacas mostrencas, que van comendo os toxos e deixando bonitos campos de herba. a sua maneira, poderiase decir que son uns grandes compoñedores de fermosas paisaxes, ca grande vantaxe de non crear feismo ningún, o contrario do ser humano.....

o monte da peneda

2011-07-12T00:44:00.006+02:00

Señoreando o comenzo da ria de vigo, atópase o máxico monte da peneda, habitado dende a prehistoria, un cúmulo de habitación superposta que empezou sendo castro, pasou a ser fortaleza dende a que o arzebispo de santiago queria vixiar o seu grande enemigo pedro madruga(dende este monte podese ver aló en baixo, agazapado entre a frondosidade o castelo raposeiro de soutomaior), e despois pasou a ser capela, chegando así ata nosos dias. O que sempre foi e sera, e un balcon privilexiado destas terras da ría de vigo. Monte lendario, na cima atopamos unha inmensa sobreira, a arbore a que se lle saca a sua cortiza para facer os corchos das botellas de viño. E viño, froitas e cativos animais como coellos galiñas eran os que subian os veciños do viso, a aldea que queda abaixo deste monte, a modo de ofrendas para te boas colleitas. subir a este lugar entre lusco e fusco, ademais de ser unha experiencia cautivadora, e toda unha experiencia para os sentidos.

a ponte nafonso

2011-06-30T00:24:00.003+02:00

Donde o río tambre perde seu nome masculino e pasa a chamarse ria, atópase a ponte nafonso, que cruza a corrente de auga con seus mais de 270 metros de longo serpenteante, e une as orillas de noia e a serra de outes. O lugar e chamativo, con grandes cañaverais facendo canles na auga, a grande ponte petrea unindo as duas orillas, e como telón de fondo os grandes montes da serra de outes. Conta a lenda que a ponte a ergueu nunha sola noite o demo. ainda que o arquitecto non foi él, senón un tal afonso que despois pasouse a chamar afonso da ponte e de ahi venlle o nome a construcción. O sepulcro do constructor ainda se pode ver a día de hoxe na entrada da noiesa igrexa de santa maria a nova. afonso o da ponte ponte nafonso!!!

o cruceiro do bargo.

2011-06-24T22:40:00.003+02:00

A aldea do bargo, e unha típica aldea rodeada de campos de labranza, con un nucleo de vivendas ben restauradas, como a maioría das que pertencen o concello de santiago. esta atópase o carón da peregrina, parroquia a que pertence. As aforas da aldea, atópase o castro do bargo, totalmente comido pola maleza e os eucaliptos, e xusto en fronte, donde remata a aldea, ou empeza, según veñamos ou marchemos dela, enriba dun murete de terra, atópase o cruceiro do bargo, que da a impresión nestes primeiros dias do verán, que está a vixiar ca súa mirada petrea como crecen as prantas do millo. antiguamente, o cruceiro atopábase noutro lugar, pero como casi ninguén pasaba por alí, decidiron cambiarlle o emprazamento. -Antes estaba aló en baixo ,no outro lado da leira de millo, o carón dun carballo, puxerono alí porque nese lugar un raio matou a un paisano, pero o facer a nova estrada para a aldea, os veciños pensaron que quedaria mellor aqui, e cambiarono de sitio.- así mo contou un veciño que estaba a traballar na súa inmensa leira de leitugas. Home falador, tamén me contou que na aldea vivía un veciño que uns dias antes de morrer alguén, el xa o sabía, tiña ese don ou esa maldicion, según coma se mire. antes, cando morria alguen, un veciño da aldea, era o que se encargaba de cambiarlle a roupa o difunto, pois os demais veciños e familiares non querian tocar o morto, non fose ser. Adiviñades quen era o home que na aldea do bargo encargábase desa misión?

o pazo-aldea de fontecova

2011-06-16T02:00:00.005+02:00

As aforas de santiago, falando coloquialmente, na parte de atrás das antenas do monte pedroso, atópase o pazo de fontecova, un sitio peculiar, un pazo aldea rodeado por todolos lados de monte. as únicas terras de labranza que atopamos alí son as que están dentro do gran muro de pedra que fecha a propiedade. O contraste entre as terras traballadas polo ser humano, o pazo, un edificio de boa canteiria de granito cun enorme patio interior empedrado, o pombal, e o monte que o rodea por completo, cas grandes antenas da radio galega, a tvg e a tve e impresionante. Ata na entrada da casa, nun burato que foi a mais debido as chuvias, formouse un cativo lago no que hai patos. parece talmente un decorado dunha película de emir kusturica, cun grande toque que mezcla o onírico e realidade. o lado negativo é que este lugar está semiruinoso ainda que vive xente nel, non sei se serán os caseiros ou os donos, xa que antiguamente esta inmensa propiedade era dun coengo da catedral. se vades alí non vos acerquedes moito a porta de entrada, hai un can con moi malas pulgas,que non para de ladrar coma un condenado, eso que é velliño e da a impresión que lle vai dar un ataque o corazón. outra cousa que chama a atención son as galiñas que andan por alí a sua bola, e o contrario do que acontece en todalas aldeas, están acheganse a ti coma se non visen moitos seres humáns por detrás das antenas do pedroso. coloquialmente falando...jaja

praia fluvial do agro novo

2011-05-26T19:19:00.003+02:00

Sin sair do coruñés concello de vedra, podemos achegarnos a praia fluvial do agro novo, no río ulla, que fai as funcións de separación entre a provincia da coruña e a de pontevedra. O lugar e bastante amplio, con moitas zonas de sombra, e a praia e totalmente natural, a auga do rio e o campo, nada mais. Ten tamén unha pequena illa, a que se pode acceder andando, se nos metemos no rio, xa que nesa zona apenas cubre. ten que ser curioso estar tomando o sol tumbado a bartola nun campo de herba totalmente rodeados do río por todolos lados.

os muiños de vilanova en vedra

2011-05-26T19:07:00.004+02:00

Se nos achegamos o concello de vedra, vale a pena pegar un salto a parroquia de vilanova, e achegarnos a ruta dos muiños do río merín. O sitio e sombrio e hùmido xa que o río discurre por un cativo canón. hai unha ruta de sendeirismo, ainda que solamente vale a pena facela dende o principio ata un mirador de madeira, é menos dun kilómetro ida e volta, pero vale a pena pois atopamos rincóns acolledores, e todos os muiños atá ahí están restaurados. ata hai un que ten tallada unha cruz na entrada, a modo de bendición, non vaia ser o demo, despois de todo, os muiños da nosa terra eran as discotecas dos nosos antergos. Muiñeiras e os viños da ulla, boa combinación!!!XD

os bosquetes de acacias do pedroso

2011-05-26T18:56:00.006+02:00

Si subimos o monte pedroso de santiago de compostela, pola estrada asfaltada que leva as antenas da televisión,, nalgúns lugares aparecen uns grandes bosquetes de acacias, unha especia da familia dos eucaliptus ou viceversa, vamos unha especia alóctona australiana que parece ser que atopou o seu paraiso privado na nosa terra. os bosquetes que forman son chamativos, totalmente sombreados pois son arbores moi tupidas que non deixan pasar os raios do sol e por eso mesmo, non crecen outras especies debaixo, o que lle da o chan un aire curioso totalmente tapizado de follas caidas destas árbores. parecen fragas de conto, polas que se pode pasear libremente por donde nos pete xa que dentro delas por crecer nin crecen os toxos nins as silveiras.

a fonte sin cabezas de vidan

2011-05-14T17:33:00.002+02:00

xa nos limites da cidade de santiago atópase o barrio de vidan, por donde entra na cidade o camiño portugués. no tramo que discorre polo barrio chama a atención poderosamente unha fonte feita de granito moi ben tallado, vamos que nunca imaxinariaste que unha fonte así fose aparecer nese lugar. ainda que o que chama mais a atención e que ten duas estatuas petreas, e as duas sen cabeza. gustariame saber quen e porque decapitou as duas estatuas....... seguramente ten unha historia curiosa detrás. vidan vidan con cabeza irán e sen ela voltarán!!!

o forno de santa mariña de auguasanta

2011-05-14T17:22:00.004+02:00

As aforas da pintoresca aldea de santa mariña de auguasanta, no ourensán concello de allariz atopámonos cun lugar verdadeiramente pintoresco e chamativo. consta de duas partes, unha externa e outra interna(debaixo da terra literalmente). Tratase do coñecido como o forno da santa. Alí din que queimaron a mariña unha habitante da aldea en epoca romana por non querer ter tratos cun oficial romano. Na parte de arriba quedan non os restos, sinon o principio dun edificio a modo de templo que non chegou a rematarse, e abaixo está o forno que ven podería ser de epoca castreña, polo que discorre un cativo regato. Un sitio verdadeiramente pintoresco e porque non decilo, con certo toque de máxico.

Se vades nun dia soleado notaredes a dicotomía ceo cando estamos enriba e inferno cando cun pouco de respeto por non saber donde imos aparecer baixemos por unha das duas entradas que conducen baixo a terra literlamente!!!!

a pedra que falaba de vilar do rei

2011-05-11T00:42:00.005+02:00

As aforas da remota aldea santiaguesa de vilar do rei, atopàmonos cunha inmensa roca granítica co don da personificaciòn, xa que a xente do lugar otorgàballe o don de falar. - ti deciaslle: hola, e a pedra respondiache o saudo con outro hola!!!!, así mo contou unha veciña dese lugar, ainda que agora a pedra deixou de falar, o que non me extraña vendo o que hai o seu redor.......,por onde pasa unha liña de alta tensión e o monte está totalmente descoidado!!!!!!!! tallados nesta inmensa mole granítica tamén podemos ver uns petroglifos, polo que o seu interés e dobre, por unha parte arqueolóxico e por outro, de lenda de tradición oral, ainda que non e lenda de todo cando a pedra falar falaba...pena que agora non nos responda a pregunta de por qué deixou de falar.

Ermida de gundian

2011-05-04T01:10:00.005+02:00

A ermida de gundian, atopase no concello de vedra, como curiosidade, decir que é única zona o sur do río ulla que pertenze a provincia da coruña. o sitio e chamativo, pois alí estreitase o rio ulla no coñecido como paso de san xoan da cova, zona lendaria na que se di que se atopa a entrada da cova que comunica ca do pico sacro. a día de hoxe chama a atención o enorme viaducto do ave que como sempre..... afea a paisaxe. Welcome al feismo da nosa terra!!!

a casa mais estreita de galicia

2011-04-28T23:14:00.005+02:00

No concello lucense de monforte de lemos, (ou dos demos como suelen chamalo os seus habitantes), atopamos un edificio ben chamativo, e non pola sua arte que tamen a ten, nin pola sua grandeza, mais ben o contrario......pois é o edificio mais estreito desta terra nosa. catro plantas que parecen querer escapar de monforte para o ceo.

o pedron de padron

2011-02-03T14:00:00.005+01:00

Na igrexa de santiago de padrón, sucede algo ben curioso e chamativo. O planing sería este. chegamos a padrón, acercamonos a igrexa, entramos, acercamonos o altar maior, e alí seguramente atopamos o sacristán. amablemente pedimoslle se nos pode ensinar o pedrón. Ata ahí todo ben....o curioso ben cando nos da a entender que si a firmando ca cabeza. erguese da silla, acercase a parede, preme un botón e........ o altar maior empeza a abrirse como se fose unha porta, e debaixo del, metido nun oco, aparece unha ara romana, a que a tradición xacobea designa como a pedra donde os discipulos do apostolo santiago amarraron a sua barca cando chegaron a terras de gallaecia. probade de ir, vale a pena!!!

o campanario exento de san cibran

2011-02-03T13:47:00.004+01:00

Nas terras da barcala, no concello da baña, chama a atención atoparnos cunha inmensa carballeira, na parroquia de san cibrán, por certo, bastante ben coidada, e no medio dela como surxindo da terra como os mesmos carballos, atopamonos cun campanario exento. a igrexa atopase uns cen metros mais abaixo, como nunha ondonada. e as casas da aldea, moito mais enriba. Seguramente o campanario atopase separado da igrexa, porque asi, o tocar as campas, sentirianas mellor. Na baña debia de levarse contruir as igrexas en sitios así, pois a uns kilometros de alí, tamén nos atopamos con outro campanario exento e a igrexa tamén metida no fondo do val.

santiaguiño do monte

2011-02-03T13:34:00.003+01:00

Nas aforas da coruñesa vila de padrón, atopámonos enriba duns penedos ca figura do apostolo santiago, o que aquí cariñosamente, como somos os galegos ca nosa lingua, chamanlle santiaguiño do monte, como se fose un habitante mais de padrón. Había que cristianizar estes penedos polos ritos precristians que se levarian a cabo ali, e optaron polo apostolo santiago, xa que padrón é unha vila de longa tradición xacobea. O sitio está moi chulo xa que ten unhas fermosas vistas. Esse santiaguiño do monte!!....de padrón de toda la life nenoo.

a pedra da auga

2011-01-02T15:44:00.003+01:00

No concello de Silleda, atopase a pedra da auga, unha inmensa roca de granito a que a xente otorgalle poderes curativos. na parte de arriba ten unha grande poza na que a xente bota as moedas para pedir favores, e na parte de abaixo da roca, nunha pequena concavida producida pola erosión da auga, creouse un pequeno altar cheo de velas. aquí podese observar perfectamente a reminiscencia dos cultos precristiáns de adoracións as rocas, as que se lle atribuian poderes curativos, absorvidos pola ortodoxia da igrexa católica. o curioso e chamativo deste lugar é que non se construiu unha capela dedicada a virxe da auga, e así podemos observar mais claramente estas reminiscencias precristiáns de adoración. chamoume a atención o respeto da xente pois na poza de arriba, ademais de moedas de 5 e 10 centimos tamén hai algunha de 50 e de euro.... e siguen alí sen que nadie as levase.

o cabalo curioso

2011-01-02T15:12:00.002+01:00

Ahí está no medio da vexetación do montañoso concello pontevedrés de cotobade, mirando para mín curiosamente e a vez seguro tras dese manto de vexetación espeso. cando chegaron os romanos a gallaecia, sorprendéronse de atopar grandes manadas de cabalos en liberdade vivindo nos nosos montes. o xeografo grego estrabón, cronista dos romanos, dicia que estes cabalos galaicos que vivian salvaxes,eran fillos do vento, que era quen os preñaba..... canta imaxinación tiñán estes do mediterraneo!!!

o seixo branco

2011-01-02T15:03:00.003+01:00

Na costa de dexo, declarada patrimonio natural, no concello de oleiros, atopámonos co seixo branco, unha grande veta de cuarzo branco que sobresale por riba dos cantís. Parece unha gran serpe branca que sube do mar a terra. contan que antiguamente, nos dias soleados cando os barcos viñan para porto, guiabánse polo brillo do seixo branco nos dias soleados. ali preto atopase tamèn a pequena illa da marola, que como ben di o dito, "quen pasou a marola pasou a mar toda"....... pois esta zona da ría da coruña, betanzos pontedeume, é de díficil navegación.

a casa do cabildo

2011-01-02T14:54:00.002+01:00

Unha das fachadas mais bonitas e representativas do barroco compostelán é a da casa do cabildo, pero o que mais chama a atención é que solamente e iso, unha fachada, mandada construir polo cabildo da catedral para armonizar un dos lados da praza das praterias. poderiase decir que é un decorado, pois ainda que de fronte parece un edificio enorme, despois de fondo ten coma dous metros.

en busca dos dolmens de vimianzo

2010-12-27T00:37:00.004+01:00

Nunca me esquencerei dunha vez que alguén me comentou que fora cuns amigos a visitar a ruta dos dolmens de vimianzo e que quedaran moi enganados pois virón un cartel que a sinalizaba, meteronse co coche por unha pista chea de curvas e sen aparente fin, despois tiveron que andar coma vinte minutos, e solamente había un dolmen alí.......... jajajaja rinme para meu interior claro, e moi diplomáticamente respondinlle que a ruta abrangue mais dolméns pero que non están todos xuntos, si non que se atopan desperdigados por toda esa gran zona da costa da morte. nosoutros, para chegar a este das fotos, tamén tivemos que pasar as nosas, e ademais está dentro dunha grande finca fechada que semellaba ser unha inmensa explotación de eucaliptus( xa postos a pedir, cando o franciscano galego frai rosendo salvado tivo a gran idea de traelos a galicia, debeu de traer tamen algún koala, así quedaban mais auténticos jajajaja). este dolmen está feito con grandes laxes de esquisto e ten unha gran cámara interior donde pode estar de pé perfectamente unha persona, ainda que o que mais te chama a atención e a soedade do lugar e o fondo a petrea imaxe do monte pindo, o noso olimpo da prehistoria.

unha catedral dentro dun mosteiro

2010-12-27T00:26:00.004+01:00

Se algún día vades a visitar o mosteiro de sobrado dos monxes(si, ese mesmo que se fixo famoso cando un traductor do equipo do conselleiro de cultura, traduciu o castejano o seu nome: fallado de los monjes), seguramente unha das cousas que mas bos chamara a atención, e a gran maqueta da catedral de santiago que se atopa na igrexa deste mosteiro, non tiñán donde metela despois de rematar a exposición na que estaba en santiago(non lembro agora cal fora)...... e deixarona alí. típico en galicia nenooo!!!!!

os muiños do folón

2010-12-27T00:16:00.004+01:00

Estes muiños atopanse no concello pontevedrés do rosal, cando miras para eles, o primeiro que pensas e, que fan alí tantos muiños xuntos, nunha pendente tan pronunciada e nun sitio con tanta beleza salvaxe, o de traballiños que pasarian os paisanos subindo e baixando cos burros cargados de sacos de millo para convertelos en fariña, e as grandes veladas que pasarian o son da gaita, bailando a muiñeira, e sacando a sede cos bos viños do rosal (sempre me gustaron mais estes albariños cos da zona do salnés).

o muiño de vento de brins

2010-12-27T00:03:00.004+01:00

Sempre me sorprenderon as parroquias rurais das cidades, pois nelas é donde mellor se conservan mostras da etnografía popular galega. eu penso que é como un mecanismo de defensa das suas raices e de recordo os seus devanceiros, en contraposición ca cidade que teñén o carón, e que para toda a xente da aldea, non deixa de ser un monstruo no que nunca vivirian(ou para casi toda, sempre haiche algún desertor do arado). andando fai tempo na bici polo rural de santiago, atopeime cunha construcción que o que mais se me asemallaba era a un muiño de río, pero estaba no medio e medio dun camiño, e por alí non pasaba nin río nin regato, así que cando me acheguei mais e vin unha pedra de moer o carón da porta, empezoume a andar a mosca tras da orella, menos mal que alí, sentado nun banquiño de pedra, había un señor moi maior, no inverno da súa vida, tomando o sol dunha tarde de inverno, e pergunteille que era aquelo, e respondeume todo cheo de razón que era un muiño de vento, pero que xa non tiña a maquinaria antigua porque lle puxeran unha eléctrica. gustariame falar mais con ese señor, pero estaba tan pachucho, e vendo o esforzo que fixo para erguerse e falar conmigo, despedinme del amablemente e marchei ca bici.

o coro da catedral de lugo

2010-12-26T23:49:00.004+01:00

Se algún día vos deixades caer por lucus augusti, e levades unha cámara de fotos enriba, non perdades a oportunidade de entrar na catedral, e visitar o coro, unha magnífica obra en madeira feita polo escultor francisco de moure no século dezasete. antiguamente as catedrais eran ademais de lugar de culto, lugar de reunión para a xente, e entón os curas que sonche moi listos, intentaban ter o máximo espacio posible para eles en detrimento da xente, e poñian o coro na nave maior. a día de hoxe, en galicia, a catedral de lugo é a única que segue a conservalo no seu lugar orixinal. cando entredes a velo, veredes que está as escuras, e como non e de recibo(ou si) encender as luces que están apagadas, apenás veredes as maravillosas tallas de madeira, así que, sacade a cámara apuntade a calquer silla e sácade unha foto, cando as pasades o ordenador, saen cousas tan sorprendentes coma estás..........parece coma se a luz estivese apagada para non despertar a esa xente...........

san salvador de camanzo

2010-12-19T23:37:00.004+01:00

Vixiando as viñas que se esparcen polo fértil val de camanzo en terras de vila de cruces, atopámonos ca igrexa e algunhas dependecias do antigo mosteiro de san salvador, unha xoia do románico galego. pegada unha ala da igrexa ainda queda en pé un edificio, cun fermosísimo patio interior de estilo castelán, recuberto dunha viña cun tronco de 300 anos de antiguedade. o sitio está vido a menos, e moi decadente e dache moita pena ver o mal que esta conservado. cando nos abriron o lagar donde os monxes facian o viño, alí habia tres esculturas de pedra que parecian vixiar os barrís de madeira xa valeiros de viño e agora tuneados con telarañas. as señoras que nos amosaron o edificio(elas tampouco habian entrado nunca pois o cura facia pouco que deixara de exercer e vivir alí) aproveitaron para curiosear e non daban creto a como tantas cousas antiguas estaban estropeandose co polvo e a humidade. xa cando estábamos a visitar a igrexa, entraron outras señoras cantando, pois tiñan ensaio e o verme quedaron caladas, unha delas acercouse e díxome cun ton de voz entre avergoñado e traveso, parei de cantar por que pensei que eras o cura!!!!

san xoan da cova

2010-12-19T23:26:00.004+01:00

En terras da ulla, no concello coruñès de Vedra atopámonos ca impresionante ponte do ferrocarril que une o paso de san xoan da cova, coñecido así pola existencia dun antiguo mosteiro nesa zona. As vistas son espectaculares dende alí enriba da ponte(andade a modiño pois pode pasar o tren), vese como o rìo ulla a traverso do paso dos anos foi tallando un pequeno desfiladeiro por onde correr silandeiro hacia a sua desembocadura na ría de arousa. Ata fai pouco tempo este viaducto era o mais alto de españa, pero agora o novo viaducto do ave que temos o seu carón, xa o superou en altura. esta zona está chea de lendas, coma unha que di que as covas do pico sacro remataban aquí no desfiladeiro este. moita imaxinación tiñan nosos antergos nas longas noites de inverno o carón do lume, bebendo o rico viño da ulla!!!!

maxia en rairis

2010-12-12T21:35:00.003+01:00

No camposanto da igrexa parroquial de rairis, no concello de teo, aintiguamente celebrábase un ritual para sacarlle o meigallo os cativos poseidos. tres señoras de nome maria, desa mesma parroquia, levaban o cativo o camposanto, sacabanlle toda a roupa, e pasabano nove veces polo arrededor de tres tumbas, para curalo do seu mal. faime gracia que unha cousa que antes era tan seria e na que creia a xente, se pasase a dìa de hoxe e visemos como sucede, chocarianos bastante, ver a tres señoras cun rapaz espido, pasandoo polas tumbas do cementerio jajaja.... ainda que o curioso é, que non sería de extrañar que rituais así seguiranse facendo a día de hoxe....

a capela dos martores

2010-11-23T13:40:00.005+01:00

No pontevedrés concello de valga, atópase a capela dor martores, una edificación sinxela pero con moito encanto. a sua primeira construccion e de época sueva, aló polo seculo v. chama moito a atención as grandes sobreiras que hay o carón do templo. e tamén o pé dun dos muros da capela, atopamos no chan un sártego antropomorfo da epoca altomedieval. o lugar ten toda a pinta de outro sitio de ritos precristiáns de adoracións as deidades das augas, e despois reconvertido para cristianizalo, nunha capela católica.

chegou o outono a santiago

2010-11-15T01:36:00.002+01:00

castelo de san felipe

2010-11-15T01:14:00.004+01:00

Na parroquia de brión, atòpase señoreando a fermosa ría de ferrol o castelo de san felipe, unha impoñente construcción, que xunto co castelo da palma, no outro lado da ría, defendía a entrada a cidade departamental. ademais das baterias de cañóns,usaban un método do mais curioso, tiñan unha grande cadea que ía dende un castelo o outro, aproveitando que nesa zona estreitase a ría, e que se podía tensar para impedir a entrada de barcos enemigos. O castelo está totalmente baleiro de mobiliario, ainda que esa desnudez ainda lle da un aire mais impoñente. Despois de visitalo e irte cun gran sabor de boca, sentaste fora, a contemplar a ría e de repente aparece como saido da nada, de debaixo do mar un buzo, (un rana como suelen chamarlle nos portos de mar), cunha grande saca de.......... pero non sube con ela o coche, pq rapida e disimuladamente baixa outra persona a collela tamen disimuladamente..... que profesionalidad la de los furtivos jajaja

o muiño de caldas

2010-10-14T02:31:00.003+02:00

Creo que se falamos de tabernas, poderiamos facer dous grandes grupos, nun poñeriamos as mais vellas, esas de serrín no chan, poster do equipo de futbol desa cidade ou vila, outro dalgún monumento dese lugar e o tipico almanaque de toda a vida pero de fai quince anos polo menos, e todas no baixo dalgun edificio, sen cousa ningunha que lle dea personalidade salvo o paso do tempo e o mobiliario e decoración minimalista que segue sendo a mesma dende que abriu a taberna, e no outro grupo poñeriamos as que sen ser tan antiguas, son acolledoras porque se atopan nalgunha vella construción de pedra, co ambiente recargado de figuras de madeira e mil cousas mais que lle dan o aspecto dun museo etnográfico.Dentro deste segundo grupo podemos meter a taberna o muiño, en caldas de reis, a carón do río Umia, un sitio chamativo para tomar un albariño, ou dous...............

o acueducto de aldan

2010-10-14T02:09:00.004+02:00

Ademais dunha bonita ría, a parroquia canguesa de aldan, conserva unha parte do acueducto que levaba auga dende unha mina no monte, ata o pazo dos condes de aldan,e que se atopa dentro do que antiguamente eran os terrenos de caza do pazo. (tamén nos chama a atencion un castelo en miniatura rodeado dun pequeno foso, rodeado dun fermoso bosque o que a xente acertadamente chama o bosque encantado). a día de hoxe solamente podese ver un arco que chama a atención pola sua grandiosidade, ainda que as pedras non estàn casi labradas, son mais ben de perpiaño, grandes e toscas, e ata, ainda lle dan unha impresion de fraxilidade a construcción, o sobresair e mezclarse grandes pedras ciclopeas con pequenas pedriñas para tapar as xuntas que quedaban entre elas. mirando para el, si poderiamos decir que o acueducto e rústico total.

as catacumbas de cuntis

2010-10-12T21:57:00.004+02:00

Na parroquia de arcos de furcos, no concello pontevedrés de cuntis, atopase o carón da igrexa parroquial o camposanto, un de tantos, no que se mezclan o granito co cemento, a galicia bonita ca galicia fea, pero o que ten de particular este lugar,e o cementerio paralelo que se atopa literalmente debaixo do outro, o que os veciños chaman as catacumbas. Seguramente debido a masificación do cementerio o aire libre, crearon este debaixo da terra. a impresión cando accedes a el baixando unhas escaleiras e chocante, probadeo.......!!!!!!!!

o sanatorio de cesuras

2010-09-27T00:19:00.005+02:00

A principios do seculo vinte, contruiuse un sanatorio para tuberculosos no concello de cesuras, un concello montesío, donde según as crónicas de principio do seculo vinte, respirabase bo aire puro(xa neses tempos a contaminación daba a tabarra), e ademais está perto da cidade da coruña. o edifico e un bo exemplo de arte modernista construido en cemento todo un gran descubrimento naquela época.(din que o primer sitio donde se usou foi no parque do pasatempo) O final o sanatorio non chegou nunca a funcionar como tal e a día de hoxe solamente quedan as ruinas impoñentes rodeadas de grandes eucaliptos e piñeiros. e un deses sitios que meten respeto o entrar nel, e nos que perfectamente poderianse sacar historias de pantasmas e espiritus.......rollo cuarto milenio!!!!!!!!

o horreo de gado

2010-09-27T00:08:00.007+02:00

Todo o mundo coñece a existencia do horreo de carnota, ou do de lira, ainda que o mais grande e o de araño en rianxo, e pouco mais, da a impresión que os demais horreos desta nosa terra do alén son todos cativos, pero por sorte sempre donde menos o esperas atopaste outro horreo XXL coma este de gado, un lugar as aforas de sobrado dos monxes, que e ben cuco. outra cousa curiosa e que o seu carón atopamos a carballeira de gado, unha enorme carballeira na que se rodaron moitas das escenas do bosque animado. Onde andará o fendetestas, jodendolle as espigas de millo o dono do horreo jajaja

ardemil ardemil

2010-09-26T23:59:00.003+02:00

Sempre me gustaron as estradas secundarias pq son todo un descubrimento de cousas interesantes. proba delo e a parroquia ordense de ardemil, a menos que teñas que ir a ela a drede, nunca pasarias por alí, pois se un día pasas quedarás cando menos sorprendido o atoparte

unhas estatuas mezcla de arte moderno e etonografía popular como son estas que mostro aquí, hiperrealismo rústico en estado puro!!!!!!!

a pena da moura

2010-09-26T23:41:00.003+02:00

Nos montes do bocelo, no concello de sobrado dos monxes, atopamos a pena da moura, uns grandes penedos graníticos envoltos no misterio dende tempos inmemoriais. Nesa zona atopanse castros e algun dolmen como o do forno dos mouros. Pero o mais curioso e chamativo cando te achegas a eles e que!!!!!!!!!.................. talmente teñen a forma dunhas cachas e dun falo petreos pero en vez de o falo apuntar as cachas, parece que escapa delas jajaja

o cruceiro de cuntis

2010-09-19T00:22:00.004+02:00

Paseando polas aforas de cuntis, nun cruce de camiños atopase unha cruz sencilla pero con certo encanto, preto de ali hai una fonte e ali atopamos un paisano collendo auga, pregunteille se tiña algunha historia a cruz esa e todo cheo de razon dime: si tena claro, puxerona ahi porque de noite, do monte ese(sinalando un monte de ali o carón) baixaban os mortos, os mortos claro, dixenlle como se estivesemos falando de vacas ou de coches, e el continuo decindome: si, os mortos que ian para o cementerio e sinalou para outro lado hacia o cementerio de cuntis. Enantame estas charlas medio surrealistas pero a vez lóxicas de todo pola maneira de contalas da xente e porque creen nelas. o pobo galego sempre tivo unha relacion muy peculiar e próxima ca morte.

a torre de celas de peiro

2010-09-19T00:12:00.003+02:00

A torre de celas de peiro atopase na parroquia do mesmo nome do concello de culleredo. chama a atención porque se atopa nunha zona cha, cando normalmente as torres construianse en sitios altos e de dificil acceso para asi a vez, facer de balcón privilexiado para ver todo o que pasaba e o mesmo tempo para que fose dificil tomala o asalto. Esta está en sitio cha porque se cree que facia de porta de acceso a cidade de coruña, donde a xente se queria entrar a cidade tiña que pagar, mira ti..........unha antigua peaxe medieval!!!!!!!!

a virxe de fatima santiaguesa

2010-09-19T00:01:00.003+02:00

O rural de santiago non deixa de sorprenderme sempre que ando por el ca bici. Un sitio que me chama moito a atención e o santuario da virxe de fatima, unha pequena ornacina metida no muro de peche dunha casa de campo propiedade dun señor portugues, que un mal día tivo un accidente, e pediulle a sua virxe que o sanase, e como parece que así fói, construiulle ese santuario no muro de cerre da sua casa, para que a xente peregrine a el. A verdade é que chama atención atoparte eso alí e mais se vas por unha corredoira rodeada de carballos e de súpeto atopaste cun cartel indicando: santuario de virxe de fatima!!!!!!...... o sitio en si e un pouco de

andar por casa cunhas sillas de prastico recicladas pero......... consegue chamar a atención

O can do demo

2010-09-07T23:44:00.003+02:00

No concello de lousame, na comarca da barbanza atopamos unha das tantas manifestacións de grandes pedras con formas zoomorfas, as que a xente antiguamente, daballes algunha clase de poder de sanación. Está coñecese co nome de can do demo. creíase que antiguamente se che mordía un can, para non coller algunha enfermidade como a rabia ou a sarna, tiñas que ir a pedra do can do demo e pasar po baixo dela. E unha pena que agora casi ninguen sabe xa non do uso que lle daban antes, sinón da sua existencia. cando nos tiramos a andar polo monte o outro día haber se a atopábamos, falamos cunha xente que estaba alí e preguntamoslle se podía ser o can do demo unha pedra que vimos con forma de cabeza de can, e que se usaba antiguamente cando che mordia algun e vai señora e di: e logo, mordecuche un can?..........encántame o punto de inocencia que siguen tendo as xentes do rural!!!!!!!

a escravitude

2010-08-19T17:02:00.004+02:00

Saindo de padron hacia santiago, atopase o santuario barroco da escravitude, semella moito na forma da sua fachada a catedral de santiago. contan que un día, un home da zona do salnés, que era tolleito, levandoo nun carro a santiago para ver se o santiño podia facer algo pola sua enfermidade, parou a beber nunha fonte que había as aforas de padrón, e despois de beber, miragrosamente voltou a andar, e tolo de ledicia gritou: libreime da miña escravitude!!!!!!.... e despois de aquelo xa podemos imaxinar o resto da historia,.......... construiuse alí un santuario e puxeronlle o nome ese jajaja

vixia de herbeira

2010-08-13T22:09:00.003+02:00

Os cantís da vixia de herbeira, no concello de cedeira son os mais altos da vella europa, se exceptuamos alguns fiordos noruegos. Mais de 600 metros de caida casi vertical ata chegaro bravo mar cantábrico, que dende alá enriba mais parece un grande pedazo de xelatina metálica azulada. Estamos ante a costa mais antigua de europa, na serra da capelada, donde os cabalos e as vacas salvaxes pacen a sua bola nas campas de herba e donde non debemos de pisar ningun animal pois poderia ser alguén que non foi de vivo o san andres de teixido, que se atopa uns kilómetros mais abaixo destes impresionantes cantis, e donde antiguamente o rei carlos III(o da porta de alcala... jajaja), mandou construir unha garita para vixiar a costa por si chegaba algunha armada enemiga. a garita ainda segue en pé.

o carallo do 29

2010-08-13T21:55:00.005+02:00

Fai tempo en toda galicia, cando unha persona resultaba pesada, solian decirlle: vaille dar a lata o carallo do 29. Pois, como en todolos ditos suele haber certa parte de realidade, un dia cando andedes callexeando pola zona vella de santiago, o final da rúa travesa, quedarvos ca nomenclatura das portas, hai 28, e 1 tamén, pero non existe o 29,ainda que no lugar donde debería de estar.......... atopamonos con este símbolo petreo en forma de falo, o famoso carallo do 29

o horreo de carnota

2010-07-28T01:10:00.004+02:00

Parece un gran vagon pétreo parado nas terras de carnota. Ademais de polo seu gran tamaño, chama tamén moito a atención polo ben labradas que estan as suas pedras. pertencía o cura de carnota, e danos a entender que tiña moita abundancia de colleita para ter un horreo dese tamaño!!!

2010-07-24T00:10:00.003+02:00

A primeira vez que fun a visitar a man e o seu cativo paraiso, o velo, veuseme a cabeza a imaxen dun tarzán costeiro, mira que facía frío esa tarde de inverno, e alí andaba solamente co seu taparabos. Cando despois de pedirnos as libretas e ver o que habiamos debuxado, sorpendeuse de que eu dibuxase o seu gato negro, e hai dinme conta que era a única compañía que el tiña no seu cativo paraiso de camelle. Fai pouco voltei outra vez a camelle a visitar o seu paraiso(non me gusta nada que lle chamen museo) pero xa non estaba man, e o sitio xa non era o mesmo.

o carteiro aereo de lugo

2010-07-24T00:02:00.004+02:00

Se algunha noite andades de viños por lugo e mirades para enriba quizais vexades a unha persona alá no alto dun edificio debaixo dun grande reloxio. E o carteiro de lugo, que en vez de repartir polo chan debelle de molar deixar o correo nas fiestras da xente..........jajaja

o cementerio dos ingleses

2010-07-23T23:51:00.004+02:00

Perto de camariñas afundiuse a finais do século dezanove o serpent, o buque escola da armada británica. No lugar exacto do seu afundimento construiuse un pequeno cementerio que leva o nome dos ingleses. Este tramo da costa e dos mais salvaxes e desanxelados que podemos atopar hoxe en día na costa da morte. a raiz do afundimento, o goberno británico presionou para que o faro do cabo vilaño tivese luz eléctrica, e o curioso e que antes de que chegase a electricidade as casas desta zona e a casi toda españa, o faro xa a tiña.

santa eulalia de boveda

2010-07-23T23:35:00.004+02:00

No rural do concello de lugo atópase a aldea de santalla de boveda, e nel atopámonos cunha das cousas mais misteriosas da nosa terra. Unha mezcla entre un santuario, é unha piscina termal debaixo da terra. Descubriuse a principios do século vinte, cando o enterrador estaba a cavar unha tumba e caeu dentro dos restos deste misterioso lugar, xa que se atopa a un lado do cementerio da igrexa parroquial. As paredes ainda conservan pinturas murais vexetais e animais. Probablemente teña moita relaciòn ca época romana de lucus augusti, pero a ciencia certa, a día de hoxe, ainda non se sabe que funcións desempeñaba este lugar.

as penas de rodas

2010-07-23T23:30:00.002+02:00

As penas de rodas atópanse no chairego concello lucense de outeiro de rei. Chaman moito a atención polo grandes que son e a vez por como conseguiron quedar así, enriba doutras pedras. Se a terra cha fose unha muller,estas duas inmensas pedras graníticas serian os seus peitos... non teño costume de poñer fotos miñas no meu blog, pero esta vez pondrei unha para que se poda apreciar o grande tamaño destas duas rochas.

os batans do mosquetin

2010-06-26T23:42:00.004+02:00

Se queremos observar un dos mellores exemplos de etnografía popular que temos na nosa terra, teremos que achegarnos ata o concello de vimianzo, para así poder visitar os batáns do mosquetín. os batáns eran muiños xigantes, que en vez de moer grano, usabanse para golpear as telas de liño e asì facelas mais finas para poder despois usalas para facer roupa. a maquinaria, que a dìa de hoxe ainda podemos observar, era a mesma ca dos muiños de moer, pero en vez de ter unha pedra, tiñan dous grandes mazos de madeira que eran os que se encargaban de golpear as telas. Chama moito a atención a rusticidade dos mateirais empregados, que eran basicamente catro,pedra para o edificio, tellas para o teito, madeira para a maquinaria e metal para os enganches. batáns do mosquetín un exemplo de industria dos nosos antergos jajajaja

as alfombras de ares

2010-06-21T01:08:00.006+02:00

que pasada chegar a ares e ver o chan todo cheo de alfombras feitas con pètalos de frores e outros materais vexetais. ainda que o que mais me chamou a atención e ver no medio de algunha destas grandes serpes multicores vexetais, unha especie de altar cun toque de andar por casa... jajaja a relixiòn católica tenche estas cousas........... outra cousa que me pareceu moi curiosa foi que as alfombras estan rodeadas de cordas de protecciòn desas prásticas para que a xente non as pise, pero os do pobo, sobre todo a xente maior, se ten que cruzar o outro lado da rúa, pasan por enriba delas cunha naturalidade tal que ata che resulta simpático.

ermida de san alberte

2010-06-21T00:54:00.004+02:00

a ermida de san alberte atopase nun monte próximo a ribeira, chama moito a atención o gran penedo que ten o seu carón. dende alì arriba temos unhas vistas fantásticas da ría de arousa a un lado, o outro a serra do barbanza e o outro a inmensidade do oceano atlántico, cas dunas de corrubedo dando a impresión de querelo parar. antiguamente as mulleres dos valentes pescadores de ribeira subian a ermida a ver se os seus homes voltaban do mar nas dornas, e si había vento malo para eles, dabanlle a volta as tellas do teito da ermida creendo que asi o vento tamén cambiaría. encantanme estas supersticións tan galegas que se levan a cabo en sitios católicos. aquí o catolicismo sempre foi da man do paganismo, por eso mesmo prendeu tan forte o cristianismo.a día de hoxe se miramos para o teito da ermida, ainda vemos moitas tellas movidas, será o vento ou............ jajaja

san miguel de breamo

2010-06-09T17:34:00.002+02:00

A igrexa de breamo, no concello de pontedeume e unha construcción románica, de estilo sobrio, semella un templo fortaleza, din que está feita polos templarios nestas terras nosas. está construida sobre un antiguo lugar de celebraciòn de ritos celtas. dende o que se pode observar o golfo artabro( donde habitaba a tribu dos artabrorum cando chegaron os romanos). còntanse moitas lendas sobre este lugar, e cando estás nel notas que é un deses sitios cheos de enerxia. a orde do temple solia construir os seus edificios en lugares asi cheos de poder.

o cruceiro de moldes

2010-06-02T12:04:00.002+02:00

Atopámolo na subida dende a pobra do caramiñal a serra do barbanza, chama a atención pola sua grandiosidade. Na hornacina que ten atopase unha imaxe da virxe de belen, a que a xente venera para que teña boas colleitas e tamén para ter fillos. A romaria celebrase no mes de maio, en plena primaveira. Seguramente na epoca precristiana alí celebrariase algun ritual para a fertilidade, tanto da terra coma dos seres humanos, e co paso dos anos, coma en toda galicia, a igrexa católica encargouse de cristianizar o lugar. a saber cantos polvos teranse botado detras do grande piñeiro........... jajaja

a ponte do pasatempo

2010-05-19T19:45:00.002+02:00

Nesta ponte do barrio dos muiños de Mondoñedo, uns curas entretiveron a muller do mariscal pardo de Cela, dona xoana de Castro, cando viña de xunto a sua curmán a raiña isabel a católica co indulto do seu marido, de ahí que lle chamen a ponte así. contan as lendas que cando lle cortaron a cabeza o mariscal, rodou polo chan da praza maior repetindo tres veces: credo, credo, credo. a muller do mariscal era unha das fillas do vello conde de lemos. Despois das guerras irmandiñas pardo de Cela recomendoulle o seu sogro que haberìa que colgar a todolos campesiños dos carballos en plan escarmento, e este ca retranca que nos caracteriza os galegos respondeulle: e despois quen traballa a terra?

anton de espasante

2010-05-19T19:31:00.004+02:00

Anton é como lle chaman o porquiño que soltan na vila de espasante, que pertence o concello de ortigueira. Soltano polo pobo e os veciños danlle de comer, despois cando chega o san martiño, rifano e............ ainda que algunha que outra vez indultàrono. Cando chegamos o outro día, vimos a estatua do antón ca sua campá colgada, pero, nin rastro do de verdade. Indo polo paseo que vai para o porto atopámonos cuns cativos do pobo e preguntamoslle literalmente: Donde anda o porco? e o mais maior mirou para nos pondo unha cara que mostraba sorpresa e incompresión a

vez, e sinalando a un dos seus amigos dixo: o porco e este!!!! e miraron todos para si, sin entender coma xente de fora do pobo sabía que un dos seus amigos era un porco..........

o cruceiro da rua de francos

2010-05-02T22:12:00.003+02:00

O cruceiro da rùa de francos, un lugar do concello de teo polo que transcurre o camiño portuguès a santiago, chama a atenciòn pola sua antiguedade. no varal, que è o pao que sontén a cruz, atopamos tallados uns nenos. Esto venmos a decir que alí habia enterrados nenos mortos antes de ser bautizados, e como eran animas en pena puxeronlle enriba o cruceiro para que non saisen a vagar ca santa compaña.

a virxe da pastoriza

2010-05-02T16:03:00.005+02:00

No concello de arteixo, atopamonos ca virxe da pastoriza. é unha grande virxe tallada en granito posta enriba dunhas pedras de granito. e coma un santuario o aire libre, no que antiguamente levarianse a cabo ritos precristiáns, é que a igrexa católica cristianizou poñendolle enriba a virxe esa. chama a atencion como sen darse conta foron tuneando o neno xesus poñendolle rosarios enriba, debe ter uns 50 polo menos!!!!!!!!!

o leito de pedra da lanzada

2010-04-17T12:47:00.005+02:00

Cando as mulleres non se daban quedado embarazadas ian a tomar as nove ondas a praia da lanzada a noite do 23 de xuño que é a mais curta do ano, e despois ian co marido a cama de pedra que atopamos detrás da ermida románica da lanzada a yacer. un polvo petreo en toda regra.....

reciclando en fisterra

2010-04-15T16:50:00.003+02:00

No muro que separa a estrada que sube o faro de fisterra da igrexa de santa maria da area, chama a atencion que unha das pedras da parte de arriba que fan as veces de banco, é a tapa dun sartego. reciclasing mi friend!!!!!

o primeiro telefono de cee

2010-04-12T16:42:00.002+02:00

Parece talmente un robot, ata resulta simpático se miras para el, solo lle faltaría falar, é o primeiro telefono que tivo o pobo de cee. e falar, falaban a traves de el, o primeiro telefono de see!!!!!!!!

o grial do cebreiro

2010-04-12T02:35:00.003+02:00

Chegar a aldea do cebreiro e como dar un paso de xigante atrás no tempo. sitios coma este, sinon existisen terian que inventalos. Cas suas pallozas, cos seus pelegrins, e ca sua lenda. esta contanos que un dia de moito temporal de neve un paisano decidiu ir a misa, e o cura o velo burlose del por non quedar na casa co dia tan malo que facía. ainda non acabara de decir esto cando o viño do caliz convertiuse en sangue e a ostia en carne(sona un pouco bastante a misa...jajaja),e asi a dia de hoxe podemos velo na igrexa de santa maria do cebreiro, o grial galego.

sorpresa fálica en leboreiro

2010-04-12T02:27:00.003+02:00

A aldea melidense de leboreiro e coñecida por pasar por ela o camiño. e tamén polos seus capazos, ainda que por desgracia solo queda un a saida da aldea, e mais en plan atractivo turistico etnográfico que facendo a función de mini horreo. a aldea conserva unha igrexa de transiciòn do románico o gótico bastante chula, pero o que de verdade chama a atención para aquela persona que a localize e o pene que podemos observar nun dos canzorros desta igrexa. a saber que simbolizaría antiguamente...........picha brava!!!!!!!

a igrexa de marmore

2010-04-12T02:14:00.003+02:00

No concello do incio, terra brava, parafraseando o escritor lucense anxel fole, atopamonos ca sorprendente igrexa de san fiz do hospital. é esta unha igrexa integramente construida en marmore, e que pertenecia os cabaleiros da orde de san xoan de xerusalen. ademais da igrexa o conxunto consta dun campanario separado e dun mausoleo. di a lenda que a igrexa constriuna nunha sola noite o demo. A explicacion de que sexa de marmore é porque nesta terra habia xacementos dese material.

a virxe da barca

2010-04-04T00:18:00.005+02:00

hai unha teoria que di que a costa da morte chamase asi porque ali era donde remataba todo o coñecido e o sol morria metendose dentro do mar. por eso o camiño de santiago remata na costa da morte. dende a antiguedade a xente seguia a via lactea como mapa celeste e peregrinaba ata o fin da terra o finisterrae dos romanos. antes de chegar ali desviabanse a outro sitio cheo de maxia, as aforas de muxia, donde hoxe atopamos o santuario da virxen da barca. cas partes de barca convertidas en pedra e a que se lles otorgaron poderes curativos, de ahi que a igrexa católica cristianizase o lugar co santurio ese. e a barca de pedra que din que trouxo a virxen poderia ser perfectamente a barca que usaba caronte para pasar os mortos a o outro lado do rio lethes na mitoloxia griega. todo se repite pero con diferentes nomes segun o lugar donde sexa.

a torre de santo tome

2010-04-04T00:04:00.002+02:00

A torre de santo tomé construirona para avisar das incursions viquingas que entraban pola ría de arousa. cando se avistaba unha flota enemiga entrando pola ria de Arousa, encendiase arriba da torre unha fogueira a modo de sinal, que era vista na zona de catoira e avisaba da chegada dos barbaros do norte. Era un rustico pero efectivo modo de aviso en cadena. A primeira fogueira que se acendia era a da torre da lanzada, despois a da torre de santo tomé e de ali a das torres do oeste en catoria, ainda que me imaxino que entre estas tres haberia algunha outra torre mais pola gran distancia que hai entre elas e polos accidentes xeográficos que impiden que se vexan entre elas. A dia de hoxe solamentes quedan as ruinas da torre de santo tomé, pero ainda pode apreciarse a chimenea que tiña no interior, e que posiblemente era donde prendian o lume. Arcaico total pero moi efectivo nesas epocas da alta idade media.

torre de hercules

2010-03-29T02:30:00.003+02:00

contan as sagas irlandesas, que para eles é como para os cristians a biblia, que hercules loitou contra un xigante chamado xerion, e despois de matalo enterrouno, e enriba da tumba constriu unha torre. Este hercules tiña un sobriño que se chamaba ith e que sempre subia a torre e pasabase horas mirando para o mar(estaba aplatanado neno!). unha tarde clara viu brillar algo no medio do mar, e decidiu ir cunha flota ata alí haber que era iso, e asi foi como descbriu unha nova illa ata esa descoñecida. como a illa non tiña nome puxose o seu, ith. ese nome foi variando co tempo de ith a eire e de eire a ireland. nos chamamoslle irlanda a esa illa e a torre a que subía ith, torre de hercules. e asi sale representado no escudo desa cidade. telita neno, un coruñés descubriu irlanda buah!!!!!!!!

caranza caranza

2010-03-27T01:12:00.004+01:00

Gústame moito o barrio de caranza, en ferrol. Cando entras pola ponte das pìas da a impresión de que se quere escapar da cidade. tamèn chama moito a atenciòn que é un barrio de grandes torres de edificios que semella mais pertencer a unha cidade grande como madrid ou barcelona que a galicia. Se paseas polas suas ruas, entre os edificios ainda quedan campos de herba natural, desa na que de cativos tantos nenos pasaban horas xogando a eses xogos que agora non se levan por culpa dos videoxogos. tamèn chama a atenciòn ver algùns cabalos pastando nos campos que estan pegados a rìa, e no fondo ver en contraposición as grandes gruas de navantia. Antiguamente, nos anos oitenta e noventa este era un dos barrios mais "perigosos" de toda galicia. a dìa de hoxe, por sorte para os seus veciños, e un barrio bastante tranquilo. caranza caranza mola!!!!!!!!!

a pena longa

2010-03-25T01:57:00.006+01:00

No concello de tordoia atopámonos ca pedra longa, unha grande rocha granítica de forma alargada que parece que alguen puxo alí, e para que non caese puxolle os lados outras mais cativas. A tarde que fumos a vela estaba moi concurrida, despois de todo, se sacamos o dolmen de tordoia, a pena longa pasa a ser o segundo reclamo turístico deste concello do rural coruñés. Na pedra hay unha placa que di que a pedra era dun matrimonio e nos anos noventa donoulla o concello de tordoia. Vaía donacion mais GRANDE!!!!!!!!!!!! jajaja

cruceiro e santa compaña

2010-03-25T01:40:00.002+01:00

Antiguamente creìase que a santa compaña era mais fácil que aparecese nos cruces de camiños, e por ese motivo pùñanse neles os cruceiros(de ahí ven o nome cruceiro). Este da foto atopase na santiaguesa parroquia da peregrina. Cando lle estaba o outro día sacando unhas fotos, pasou un señor e cunha cara de felicidade desbordante díxome: o cruceiro e meu!!!!, puxoo aquí meu avó no ano 1889, e sinalaba a fecha ca man; entón dixenlle que os poñian nos cruces de camiños pola santa compaña, e el dixome que o avó puxerao por que por ali pasaban os mortos, cando baixaban da zona de arriba(chamoume a atencion que dixo mortos como quen di que por ali pasaban as vacas ou un gato). O pobo galego sempre tivo unha relación moi cercana ca morte.

a pena agrela

2010-03-17T00:11:00.003+01:00

Señoreando as terras da parroquia de lampai, no concello de teo, atopámonos co monte da pena agrela, un balcòn privilexiado para ver a rìa de arousa a un lado, os montes do oleírón o outro, as terras de lampai o outro e santiago no outro(cantos outros.... jajaja; norte, sur, este e oeste). arriba de todo había un cruceiro do que xa non queda nada del, salvo o pedestal, ou tiróuno un raio ou levòuno algùn gañán para adornar o seu chalet. ademais das grandes rochas que atopamos na cumbre, tamen vemos pequenos pedazos de pedras soltos tirados no chan. se nos fixamos, moitas das grandes pedras teñen coma unhas pequenas abeturas o redor, como dentes de serra. esto debese a que antigumente algun canteiro collía de alì as pedras. primerio facianse os buratos con punteiro e o cincel e despois no oco metiase unha cuña de madeira, a que se mollaba con auga. a cuña hinchaba e escachaba a pedra. esa era a técnica que usaban os canteiros para romper as grandes pedras graníticas e despois transformalas en sillares.

cementerio "romántico"

2010-03-13T01:00:00.005+01:00

as aforas de Cambados atopámonos cas ruinas da igrexa de santa maria de dozo. Son unhas ruinas moi románticas, salvo porque forman parte do cementerio do pobo. o lugar e unha mezcla de romanticismo e tetricidade. dache a impresiòn que de repente vai aparecer por alí algun espìritu ou mismamente os de cuarto milenio!!! para chegar as ruinas tes que pasar antes polo medio do cementerio, as tumbas rodeante polos dous lados, é unha extraña sensación.

PICO SACRO

2010-03-11T18:43:00.004+01:00

Señoreando as terras do ulla atopámonos co pico sacro, lugar de reminiscencias xacobeas. din que ahì tiña o seu castelo a raiña lupa(loba en latín, debía ser boa peza a muller....). O que mais chama a atención ademais das vistas e que as rocas non son graníticas, sinon de cuarzo, por eso a erosión non lle afectou tanto coma o restos dos montes galegos, e en vez de ter unha cima alombada tena en punta. tamen atopámonos con unha cova con duas entradas e ata hai unha capela. Proba de que antiguamente era un lugar de adoración precristiana. para saber que se adoraba nese lugar temos que saber de que é patron san sebastián, a quen está dedicada a capela, e así damos ca resposta.

tiralle das barbas

2010-03-11T18:20:00.004+01:00

encántanme os canzorros das igrexas románicas. ademais de para aguantar o voladizo do tellado, tamén tiñan outra función, eran os libros do vulgo. a xente non sabía leer nesa época e entón usabense as imaxes a modo de libro. Casi todos os canzorros tiñan unha función moralizadora. Este que atopamos nunha igrexa do concello de boqueixon falanos do pecado da soberbia, por eso sale un paisano tirándose da barba. Xa na idade media era bo o dito de que unha imaxe vale mais que mil palabras!!!!!!

dornas

2010-03-10T19:37:00.002+01:00

Creese que as dornas, as embarcacións típicas da ría de arousa, son un legado que deixaron os viquingos cando facian as suas incursións as terras de Jakobsland(santiago). Ter, teñenche certo parecido cos drakkars viquinguos. Cando os mariñeiros saian a pescar con elas, se ollaban os arroaces entrar pola ría, sabian que ian ter boa pesca de sardiñas, pois entraban detras delas. sabiduría popular mariñeria das terras de arousa.

capela da animas

2010-03-10T01:51:00.002+01:00

contan que o escultor que tallou os retábulos da capela santiaguesa das animas, como non lle viña a inspiración para poñerlle rostro as esautas, cando había misa corría unha cortinae dende alí miraba a xente que asistia a ela e despois poñialle as suas caras as estatuas. cando chegou o dia da inaguración, a igrexa estaba chea de xente(desa non había futbol na tele, porque nin tele ni futbol existían....) e o descorrer as cortinas que tapaban os retábulos a xente empezou a flipar o ver que estaban alí representados, a muller que lle puxeron a sua cara a virxen maria quedaría moi contenta, ou os pais que viron que o neno xesus era o seu cativo, pero os que se viron as suas caras nas estatuas dos xudeos casi linchan o escultor!!!!!!!!!! as veces a realidade supera a ficción.

muiños de vento

2010-03-10T01:24:00.004+01:00

Se a día de hoxe che din: muiños de vento, o momento a tua mente ben a imaxe dos muiños aeroxeneradores de electricidade que dende fai un tempo vemos en casi todos os montes de galicia. a min personalmente non é que me molesten, nin visualmente falando, é mais,teñen seu encanto, señoreando as zonas altas desta nosa terra. Pero se fai cen anos che din: muiños de vento, que? pois, viriache a mente unha imaxe como esa da foto, os muiños de vento da parroquia de Abalo, no concello de Catoira. dende alí tamén podemos ver unhas espectaculares vistas de toda a ria de arousa.

cementerio civil de caion

2010-03-09T23:24:00.002+01:00

Chama a atenciòn que nun pobo cativo coma o de caiòn, antiguo porto baleeiro, atopèmonos cun cementerio civil. pero o que chama mais a atención é que as làpidas que ten dentro teñen frases cristiàns. sería debido a falta de espacio no cementerio católico ou a que ainda que os alí enterrados eran ateos, os familiares que puxeron as frases esas non?............. a costa da morte nunca deixa de sorprenderme!!!!!!!